aleja lipowa

Aleja lipowa powstała w przedziale lat 1930 do 1940 i w rejestrze zabytków oznaczono ją jako obiekt, do którego nie stosuje się klasyfikacji stylu architektonicznego, co wynika z jej charakteru jako założenia zieleni, a nie budowli. Nazwa własna wskazuje na gatunek drzew tworzących nasadzenie: lipy, powszechnie stosowane w polskich alejach ze względu na odporność i charakterystyczny, gęsty pokrój korony. Do rejestru zabytków aleję wpisano 26 czerwca 2015 roku pod numerem 966/Wlkp/A, tym samym, który obejmuje pozostałe budynki dawnego kompleksu wojskowego wpisane tego samego dnia. Datowanie na lata 1930 do 1940 sytuuje powstanie alei w końcowej fazie rozbudowy tego zespołu, już po wzniesieniu wcześniejszych budynków koszarowych i dowództwa z lat dwudziestych, jako element porządkujący układ komunikacyjny lub reprezentacyjny terenu. Obecność alei lipowej w rejestrze zabytków obok budynków administracyjnych i koszarowych pokazuje, że ochroną konserwatorską objęto nie tylko architekturę, lecz również towarzyszącą jej kompozycję zieleni, traktowaną jako integralny element całego historycznego założenia. Nasadzenia alejowe tego typu pełniły zwykle funkcję nie tylko dekoracyjną, lecz również porządkującą przestrzeń, wyznaczając czytelny ciąg komunikacyjny w obrębie większego kompleksu. Lipy, dzięki swojej długowieczności, mogły przetrwać znacznie dłużej niż otaczające je budynki, stanowiąc dziś jeden z niewielu żywych świadków pierwotnego układu założenia.