palmiarnia, Jana Matejki 18

Palmiarnia przy ulicy Jana Matejki 18 to ceglany pawilon parkowy wzniesiony w latach 1910-1911. Budynek pełni funkcję obiektu ogrodniczego, w którym uprawia się rośliny wymagające stałej, podwyższonej temperatury i wilgotności, niedostępnych w warunkach naturalnych poznańskiego klimatu. Bryła pawilonu, murowana z cegły, została zaprojektowana z myślą o dużych przeszklonych powierzchniach, typowych dla obiektów szklarniowych tego okresu, choć konkretny styl architektoniczny nie został w dokumentacji jednoznacznie określony. Palmiarnia stanowi element rozległego założenia przy Jana Matejki 18, do którego należą również inne obiekty małej architektury objęte tym samym wpisem do rejestru zabytków pod numerem A232/M, dokonanym decyzją z 1 czerwca 2004 roku. Ochrona konserwatorska objęła zatem nie tylko sam budynek, lecz cały historyczny układ przestrzenny wokół niego. W pobliżu, przy tej samej ulicy, zachował się ciąg kamienic mieszkalnych, między innymi kamienica pod numerem 50 oraz kamienica pod numerem 54, które tworzą razem z pawilonem spójną, historyczną tkankę urbanistyczną tej części miasta. Data powstania obiektu, przypadająca na lata bezpośrednio poprzedzające pierwszą wojnę światową, wpisuje go w okres intensywnego rozwoju miejskich terenów zielonych i obiektów ogrodniczych w Poznaniu na przełomie XIX i XX wieku. Współcześnie palmiarnia nadal pełni funkcję zbliżoną do pierwotnej, a wpis do rejestru zabytków zapewnia jej ochronę przed zmianami naruszającymi historyczny charakter bryły i otoczenia.