park

Park w Sypniewie, założony w XIX wieku, reprezentuje styl krajobrazowy. Do rejestru zabytków wpisano go 19 marca 1990 roku pod numerem A317. Krajobrazowy styl parku, oparty na swobodnej kompozycji nawiązującej do naturalnego ukształtowania terenu, był typowym kierunkiem w zakładaniu założeń zieleni towarzyszących rezydencjom wiejskim w XIX wieku. Ogólne datowanie parku na cały XIX wiek, bez wskazania konkretnego roku założenia, jest typowe dla tego rodzaju obiektów zieleni komponowanej, których chronologię trudniej ustalić niż w przypadku murowanej zabudowy. W dokumentacji rejestrowej dla parku nie podano adresu, co jest typowe dla tego rodzaju terenów zieleni opisywanych przede wszystkim przez powiązanie z towarzyszącą im zabudową. Numer rejestrowy A317 oraz data wpisu, 19 marca 1990 roku, wiążą formalnie park z systemem ochrony zabytków obejmującym całe założenie dworskie w Sypniewie. Brak materiału budowlanego w opisie parku wynika z jego przyrodniczego charakteru, opisywanego w rejestrze zabytków poprzez kompozycję zieleni, a nie substancję architektoniczną. Funkcja parku, wskazana w dokumentacji rejestrowej wprost jako park, odróżnia ten obiekt od budynków mieszkalnych i gospodarczych opisywanych w rejestrze odrębnymi określeniami funkcjonalnymi.