Park Sołacki, Litewska 22

Park Sołacki przy ulicy Litewskiej 22 zakładano w latach 1907-1911 w stylu krajobrazowym, charakterystycznym dla parków miejskich przełomu XIX i XX wieku, opartym na swobodnej, naśladującej naturę kompozycji zieleni, w przeciwieństwie do regularnych, geometrycznych założeń ogrodowych wcześniejszych epok. Obiekt sklasyfikowany jest w dokumentacji rejestrowej jako ogród, a więc teren zieleni urządzonej, pełniący funkcje rekreacyjne dla mieszkańców okolicznej dzielnicy. Czteroletni okres zakładania parku, przypadający na pierwszą dekadę XX wieku, wskazuje na skalę przedsięwzięcia oraz staranność, z jaką kształtowano jego układ przestrzenny, obejmujący zapewne alejki spacerowe, nasadzenia drzew i krzewów oraz elementy wodne typowe dla parków krajobrazowych tamtego okresu. Park Sołacki wpisano do rejestru zabytków pod numerem A244 decyzją z 19 stycznia 1983 roku, obejmującą ochroną prawną jego historyczny układ kompozycyjny. Ochrona konserwatorska tego typu założeń zieleni miejskiej ma na celu zachowanie nie tylko poszczególnych elementów, takich jak starodrzew czy układ ścieżek, lecz całościowej, historycznie ukształtowanej kompozycji krajobrazowej, która w przeciwieństwie do budynków podlega naturalnym procesom wzrostu i zmian wraz z upływem czasu. Park pozostaje do dziś ważnym miejscem wypoczynku mieszkańców tej części Poznania, zachowując swój pierwotny, krajobrazowy charakter.