pozostałości parku, Krzesiny 13

Pozostałości parku przy ulicy Krzesiny 13 w Poznaniu datowane są na drugą połowę XIX wieku, a ich styl określono w rejestrze zabytków jako inny, co odróżnia tę klasyfikację od typowych oznaczeń stylowych stosowanych wobec budynków. Sformułowanie pozostałości wskazuje, że pierwotne założenie parkowe nie zachowało się w pełni, lecz jedynie we fragmentach, na przykład w postaci starodrzewu, śladów alejek czy układu terenu, dokumentujących niegdysiejszą kompozycję zieleni towarzyszącej dworowi. Parki dworskie tego okresu zakładano zwykle w stylu krajobrazowym, z komponowanymi grupami drzew i swobodnym układem alejek, w przeciwieństwie do wcześniejszych, regularnych założeń ogrodowych, geometrycznie skomponowanych wokół osi widokowej rezydencji. Do rejestru zabytków park wpisano 4 czerwca 2013 roku pod numerem 896/Wlkp/A, tym samym dniu co sąsiadujący z nim dwór oraz obejmujący całość zespół dworsko-parkowy. Trzy te wpisy razem dokumentują dawną rezydencję z otaczającym ją założeniem krajobrazowym, typowym dla majątków ziemskich okolic Poznania w drugiej połowie XIX wieku. Nieopodal, pod numerem 15, stoi również dawny zbór ewangelicki, dziś kościół rzymskokatolicki, niezwiązany bezpośrednio z założeniem dworskim, lecz stanowiący część tej samej historycznej zabudowy Krzesin, co razem tworzy zróżnicowany, choć spójny przestrzennie krajobraz tej części miasta. Zachowane fragmenty starodrzewu mogą dziś stanowić jedyny czytelny ślad pierwotnej kompozycji parkowej, nawet jeśli sama roślinność była wielokrotnie uzupełniana.