układ urbanistyczno-architektoniczny Starego Rynku

Układ urbanistyczno-architektoniczny Starego Rynku obejmuje ochroną konserwatorską centralny plac Poznania wraz z otaczającą go historyczną zabudową, ukształtowaną na przestrzeni wieków od XIV aż po XX stulecie. Wpis dotyczy nie pojedynczego budynku, lecz całościowej kompozycji placu, czyli funkcji przestrzeni publicznej pełniącej od średniowiecza rolę centrum handlowego, administracyjnego i społecznego miasta. Tak długi okres kształtowania się układu, obejmujący kilka stuleci, świadczy o ciągłości osadniczej tego miejsca, mimo licznych przebudów, pożarów i zniszczeń wojennych, jakie dotykały poznański rynek na przestrzeni jego historii. Ochrona całego układu, a nie tylko poszczególnych kamienic, pozwala zachować czytelność historycznej siatki ulic i proporcji zabudowy otaczającej plac, ukształtowanej stopniowo od XIV wieku aż po wiek XX. Do rejestru zabytków wpisano go 10 listopada 1972 roku pod numerem A-195/72, co było wyrazem uznania Starego Rynku za integralną całość urbanistyczną, a nie zbiór niezależnych obiektów. Tego rodzaju wpis obejmujący cały układ przestrzenny należy do rzadszych form ochrony konserwatorskiej, stosowanej wobec miejsc o wyjątkowym znaczeniu dla tożsamości i historii miasta, gdzie liczy się przede wszystkim relacja przestrzenna między placem a otaczającą go zabudową.