dyspozytornia, Kolejowa 23

Dyspozytornia przy ulicy Kolejowej 23 w Poznaniu powstała w 1942 roku jako budynek pełniący funkcję zarządzania ruchem kolejowym na tym odcinku węzła. Wzniesiono ją z cegły, a styl architektoniczny nie został w rejestrze zabytków sprecyzowany. Data budowy, przypadająca na okres okupacji niemieckiej, czyni ją najmłodszym z trzech obiektów kolejowych wpisanych pod tym samym numerem rejestru, znacznie młodszym od stojącej obok lokomotywowni wachlarzowej z obrotnicą, wzniesionej w starszej, dziewiętnastowiecznej technologii, oraz od nieco młodszej, choć dokładnie niedatowanej lokomotywowni prostokątnej. Do rejestru zabytków dyspozytornię wpisano 9 lipca 2015 roku pod numerem 967/Wlkp/A. Funkcja dyspozytorska, związana z koordynacją ruchu pociągów i lokomotyw na terenie węzła, uzupełniała działanie obu lokomotywowni, tworząc razem z nimi funkcjonalną całość zaplecza technicznego kolei w tej części miasta, niezbędną do sprawnego zarządzania ruchem taboru. Nieopodal, pod numerami 47 i 48, stoją kamienica i kamienica z oficyną, niezwiązane bezpośrednio z infrastrukturą kolejową. Umiejscowienie dyspozytorni pomiędzy obiema lokomotywowniami odzwierciedlało praktyczną potrzebę centralnego nadzoru nad ruchem taboru na całym obszarze węzła kolejowego. Data 1942 przypada na okres, gdy poznański węzeł kolejowy funkcjonował pod niemiecką administracją okupacyjną, co mogło wpływać na tempo i standard tego rodzaju inwestycji.