fasada, Stary Rynek 40

Fasada przy Starym Rynku 40 pochodzi z końca XIX wieku, stanowiąc świadectwo jednej z licznych XIX-wiecznych przebudów elewacji w obrębie historycznego rynku poznańskiego. Wzniesiono ją w konstrukcji ceglanej, a styl architektoniczny nie został jednoznacznie określony w dokumentacji rejestru zabytków. Sam fakt, że ochroną konserwatorską objęto wyłącznie fasadę, a nie całą bryłę budynku, wskazuje na szczególny sposób ochrony stosowany wobec kamienic rynkowych, których wnętrza były wielokrotnie przebudowywane, podczas gdy zewnętrzna elewacja zachowała swój historyczny charakter i tym samym decydowała o zabytkowym charakterze całej nieruchomości. Stary Rynek, serce dawnego miasta lokacyjnego, otoczony jest gęstym pierścieniem kamienic o różnym rodowodzie stylistycznym, wśród których zachowały się między innymi kamienica pod numerem 28 oraz kamienica pod numerem 29, objęte ochroną w tym samym okresie międzywojennym. Praktyka wpisywania samych fasad do rejestru, choć rzadsza niż ochrona całych budynków, pozwalała pogodzić wymogi konserwatorskie z potrzebami modernizacji wnętrz kamienic użytkowanych na bieżąco przez mieszkańców i kupców. Do rejestru zabytków fasadę wpisano 1 czerwca 1935 roku pod numerem K.K.I.11a/37/35. Nieopodal, pod numerem 42, znajduje się także kamienica przekształcona dziś w muzeum, co potwierdza, jak różnorodne są dziś funkcje pełnione przez historyczne budynki otaczające Stary Rynek.