otoczenie

Otoczenie zabytku to odrębna pozycja rejestru zabytków, obejmująca nie sam budynek, lecz przestrzeń bezpośrednio go otaczającą, wpisaną do rejestru pod numerem 659/Wlkp/A decyzją z 13 marca 2008 roku. Tego rodzaju wpis stosuje się, gdy ochronie konserwatorskiej podlegać ma nie tylko sama bryła obiektu zabytkowego, lecz również jego najbliższe sąsiedztwo, w tym układ zieleni, ogrodzenia, nawierzchnie czy relacje przestrzenne z otaczającą zabudową, mające wpływ na ekspozycję i odbiór chronionego zabytku. Objęcie otoczenia ochroną oznacza, że wszelkie zmiany w tej przestrzeni, na przykład nowa zabudowa, przebudowa dojazdów czy zmiana zagospodarowania terenu, wymagają uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków na takich samych zasadach, jak prace przy samym budynku. Wpisy tego typu towarzyszą zwykle rejestracji głównego obiektu architektonicznego i mają na celu zachowanie integralności historycznego założenia jako całości, a nie wyłącznie pojedynczej budowli wyrwanej z kontekstu przestrzennego. W praktyce oznacza to, że inwestorzy planujący jakiekolwiek działania na terenie objętym takim wpisem muszą uwzględnić w swoich projektach istniejące relacje widokowe i przestrzenne z chronionym obiektem głównym, co znacząco ogranicza swobodę zagospodarowania takiej działki.