strażnica straży pożarnej, Masztalarska 3

Strażnica straży pożarnej przy ulicy Masztalarskiej 3 na poznańskim Starym Mieście wzniesiona została w latach 1886-1887 z cegły, w stylu neogotyckim, wykorzystującym charakterystyczne dla tego kierunku ostrołukowe otwory oraz ceglany detal elewacyjny. Budynek pełni funkcję remizy strażackiej i należy do nielicznych w Poznaniu zachowanych obiektów użyteczności publicznej z tego okresu, wzniesionych z myślą o ochronie przeciwpożarowej gęsto zabudowanego centrum miasta. Strażnica powstała w bezpośrednim sąsiedztwie fragmentu dawnych fortyfikacji miejskich, obejmujących basztę narożną oraz odrębnie wpisaną basztę wraz z zachowanym odcinkiem murów miejskich przy tej samej ulicy. Sąsiedztwo to sprawia, że budynek strażnicy współtworzy dziś jeden z ciekawszych fragmentów dawnych obwarowań poznańskiego Starego Miasta, łączący dawną architekturę obronną z użyteczną zabudową publiczną końca XIX wieku. Strażnicę wpisano do rejestru zabytków 21 lutego 1992 roku pod numerem A-369, obejmując ją ochroną konserwatorską jako świadectwo rozwoju miejskiej infrastruktury przeciwpożarowej. Poznańska straż pożarna, dla której wzniesiono strażnicę, odpowiadała w tamtym okresie za ochronę przeciwpożarową gęsto zabudowanego, drewniano-murowanego jeszcze w wielu miejscach centrum miasta, narażonego na częste pożary. Wybór stylu neogotyckiego dla budynku o czysto użytkowym przeznaczeniu, jakim była remiza, świadczy o powszechności tego kierunku w architekturze publicznej Poznania końca XIX wieku, gdy nawet obiekty infrastrukturalne wznoszono z dbałością o spójną, historyzującą oprawę architektoniczną. Bezpośrednie sąsiedztwo strażnicy z zachowanymi fragmentami średniowiecznych murów obronnych i baszt tworzy w tym miejscu nietypowe zestawienie dwóch odrębnych epok budowlanych, łączących obronną funkcję dawnych fortyfikacji miejskich z nowoczesną, jak na tamte czasy, infrastrukturą ochrony przeciwpożarowej dziewiętnastowiecznego miasta.