budynki wodociągów, Grobla 15

Budynki wodociągów przy ulicy Grobla 15 wzniesiono w 1908 roku z cegły, jako rozbudowę istniejącej wcześniej miejskiej infrastruktury komunalnej. Obiekt sklasyfikowany jest jako budynek przemysłowy, produkcyjny lub magazynowy, co odzwierciedla jego pierwotne przeznaczenie związane z uzdatnianiem i dystrybucją wody dla mieszkańców Poznania, koniecznych do zaspokojenia potrzeb rosnącego wówczas miasta. Powstanie budynków wodociągów w 1908 roku przypadło na okres znacznie późniejszy niż budowa sąsiadującej z nimi gazowni, wznoszonej jeszcze w połowie XIX wieku, co pokazuje stopniowy rozwój i rozbudowę całego kompleksu komunalnego przy ulicy Grobla na przestrzeni kilkudziesięciu lat, w miarę jak rosły potrzeby techniczne miasta. Obiekt wpisano do rejestru zabytków pod numerem A241 decyzją z 8 grudnia 1982 roku, obejmującą ochroną prawną cały historyczny zespół gazowniczo-wodociągowy, traktowany jako spójna całość funkcjonalna. W bezpośrednim sąsiedztwie zachowała się zróżnicowana zabudowa historyczna, w tym dom pod numerem 10 oraz dom pod numerem 21, wpisane do rejestru już w latach sześćdziesiątych, a także budynek administracyjny pod tym samym adresem Grobla 15, ściśle powiązany funkcjonalnie z budynkami wodociągów. W okolicy stoi również dawna loża masońska, obecnie Muzeum Etnograficzne, co świadczy o różnorodności historycznej zabudowy tej części miasta, łączącej obiekty użyteczności publicznej, przemysłowej i sakralnej w bliskim sąsiedztwie przy tej samej ulicy.