Wtorek, 18 sierpnia 2026 r.
Dziś imieniny obchodzą: Bogusława, Bronisław, Bronisz, Helena, Ilona i Klara
Pogoda
15,3 °C · 1009 hPa
Ostrzeżenia meteo
Brak ostrzeżeń meteo
Jakość powietrza
Bardzo dobry
Utrudnienia w ruchu
63 aktywne zgłoszenia

hale produkcyjne, Garbary 101/111

hale produkcyjne to budynek przemysłowy, produkcyjny lub magazynowy pod adresem Garbary 101/111 w Poznaniu, wpisany do rejestru zabytków w 1984.

Brak zdjęcia
AdresGarbary 101/111
MiejscowośćPoznań
Numer rejestru zabytkówA270 z 1984-10-31
Data wpisu do rejestru31.10.1984
Datowanie1897 - 1900
Funkcja obiektubudynek przemysłowy, produkcyjny lub magazynowy
Materiałceglane
Styl architektonicznynieznana
GminaPoznań
PowiatPoznań
Województwowielkopolskie

O zabytku

Hale produkcyjne przy ulicy Garbary 101/111 wzniesiono w latach 1897-1900 z cegły. Rejestr zabytków nie podaje stylu architektonicznego obiektu. Budynki stanowiły część rozległego kompleksu przemysłowego zespołu rzeźni miejskiej, obejmującego również hale targowe oraz budynki administracyjne pod tym samym adresem. Do rejestru zabytków hale wpisano 31 października 1984 roku pod numerem A270. Kompleks przy Garbarach sąsiaduje z innymi zabytkami tej ulicy, w tym kapitanatem portowym oraz kościołem pw. św. Franciszka, a nieco dalej z gimnazjum Marii Magdaleny. Powstanie hal produkcyjnych pod koniec XIX wieku wiązało się z rozwojem miejskiej infrastruktury przemysłu spożywczego, lokowanego tradycyjnie w pobliżu Warty ze względu na potrzeby transportowe i sanitarne. Ceglana konstrukcja obiektu, typowa dla ówczesnego budownictwa przemysłowego, charakteryzowała się dużymi, otwartymi przestrzeniami wewnętrznymi dostosowanymi do procesów produkcyjnych rzeźni miejskiej. Hale produkcyjne stanowiły najważniejszy pod względem funkcjonalnym element całego założenia, skupiający właściwy proces przetwórstwa mięsnego prowadzony w tej części miasta. Rozległa skala kompleksu, obejmującego kilka odrębnych budynków o różnych funkcjach, odzwierciedla znaczenie rzeźni miejskiej dla aprowizacji Poznania na przełomie XIX i XX wieku.

Źródło: rejestr zabytków NID.