stacja pomp, Garbary 120

Stacja pomp przy ulicy Garbary 120 powstała w latach 1900-1910, przy czym Wikipedia oraz Wikidata wskazują dokładniej rok 1909 jako datę jej wzniesienia. Obiekt pełnił funkcję przepompowni ścieków, wzniesionej z cegły. Rejestr zabytków nie podaje stylu architektonicznego budynku. Do rejestru zabytków stację wpisano 31 października 1984 roku pod numerem A268, jako obiekt nieruchomy województwa wielkopolskiego. Budynek stoi w bezpośrednim sąsiedztwie innych zabytków ulicy Garbary, takich jak kapitanat portowy czy kościół pw. św. Franciszka, a nieco dalej gimnazjum Marii Magdaleny. Stacja pomp na Garbarach stanowiła element systemu kanalizacyjnego Poznania, budowanego na przełomie XIX i XX wieku wraz z rozwojem miejskiej infrastruktury sanitarnej. Umiejscowienie przepompowni w tej części miasta wynikało z topografii terenu i potrzeby odprowadzania ścieków z gęsto zabudowanej, nizinnej okolicy. Ceglana konstrukcja obiektu, typowa dla ówczesnego budownictwa przemysłowego i infrastrukturalnego, przetrwała do dziś jako świadectwo rozwoju techniki sanitarnej w mieście. Funkcja przepompowni ścieków, mniej reprezentacyjna niż sąsiednich obiektów sakralnych i mieszkalnych, była jednak kluczowa dla zapewnienia mieszkańcom tej części Poznania odpowiednich warunków sanitarnych. Wpisanie stacji pomp do rejestru zabytków obok pobliskiego kapitanatu portowego pokazuje, że ochroną konserwatorską obejmowano również obiekty czysto techniczne, istotne dla historii infrastruktury miejskiej.