stacja transformatorowa, 28 Czerwca 1956 r. 216

Stacja transformatorowa przy ulicy 28 Czerwca 1956 roku 216 powstała w latach 1925 do 1926 jako element rozbudowywanej wówczas miejskiej sieci elektroenergetycznej Poznania. Elewację utrzymano w stylu barokowym, co stanowi rzadkie rozwiązanie dla obiektu o czysto technicznej funkcji: zazwyczaj tego typu budowle infrastrukturalne wznoszono w formach maksymalnie oszczędnych i funkcjonalnych, tymczasem tutaj zdecydowano się na dekoracyjną, historyzującą fasadę, nadającą stacji charakter architektoniczny zbliżony do budynków użyteczności publicznej. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej, trwałej i odpowiedniej dla obiektu o znaczeniu technicznym, wymagającego ochrony instalacji elektrycznej przed warunkami atmosferycznymi. Lata dwudzieste XX wieku przyniosły w Poznaniu intensywną rozbudowę infrastruktury miejskiej, w tym sieci elektroenergetycznej, obsługującej rosnące potrzeby zarówno przemysłu, jak i gospodarstw domowych w dynamicznie rozwijających się dzielnicach miasta. Stacje transformatorowe z tego okresu, choć pełniły funkcję czysto techniczną, często wznoszono z dbałością o formę architektoniczną, tak aby wpisywały się w otaczającą zabudowę. Do rejestru zabytków obiekt wpisano 10 marca 2003 roku pod numerem A480, obejmując ochroną konserwatorską jego nietypową, barokową w formie elewację jako rzadki przykład dekoracyjnej architektury infrastruktury technicznej międzywojennego Poznania. Tego rodzaju dbałość o formę architektoniczną obiektów technicznych była w międzywojennym Poznaniu wyrazem szerszego podejścia do rozwoju infrastruktury miejskiej jako elementu współtworzącego estetykę całego miasta, a nie wyłącznie jego zaplecza technicznego.