wodociągowa wieża ciśnień - kolejowa, Robocza

Wodociągowa wieża ciśnień, określana w dokumentacji jako kolejowa, znajduje się przy ulicy Roboczej w Poznaniu. Wzniesiono ją w 1910 roku, murowaną z cegły, przy czym dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jej stylu architektonicznego, określając go jako nieznany. Do rejestru zabytków wieżę wpisano decyzją z 30 stycznia 2006 roku, otrzymując numer 277/Wlkp/A. Ochrona konserwatorska obejmuje bryłę wieży wraz z jej pierwotną funkcją techniczną, związaną z zaopatrzeniem w wodę infrastruktury kolejowej. Przy tej samej ulicy, pod numerem 4, znajduje się rozbudowany zespół dawnych zakładów kolejowych, w skład którego wchodzi między innymi inna wieża wodna, a także zespół Królewskich Głównych Warsztatów Naprawy Taboru Kolejowego. Do tego samego zespołu należy dworzec Kolei Poznańsko-Kluczborskiej oraz nowa kuźnia. Sąsiedztwo wieży ciśnień z tak rozbudowanym kompleksem obiektów kolejowych potwierdza, że pełniła ona funkcję techniczną w ramach większego zespołu infrastruktury kolejowej, zaopatrującego w wodę zarówno parowozy, jak i towarzyszące im warsztaty naprawcze, działające przy ulicy Roboczej od początku XX wieku. Określenie kolejowa w nazwie obiektu odróżnia tę wieżę od innych wież ciśnień wznoszonych w tym samym okresie dla celów miejskiego zaopatrzenia w wodę, wskazując jednoznacznie na jej przemysłowe, a nie komunalne przeznaczenie. Data budowy, 1910 rok, potwierdzona zarówno w dokumentacji konserwatorskiej, jak i w danych powiązanych z obiektem, sytuuje powstanie wieży w okresie największej rozbudowy poznańskiego węzła kolejowego przed pierwszą wojną światową.