dzwonnica, Gołębia

Dzwonnica przy ulicy Gołębiej w Poznaniu powstała na początku XVIII wieku, murowana z cegły, w stylu barokowym. Do rejestru zabytków wpisano ją decyzją z 17 grudnia 1934 roku, tą samą, którą objęto ochroną pobliskie kolegium jezuickie, otrzymując wspólny numer 385. Ochrona konserwatorska obejmuje bryłę dzwonnicy wraz z jej barokowym wystrojem architektonicznym, spójnym stylistycznie z sąsiadującym z nią zespołem sakralnym. Dzwonnica związana jest funkcjonalnie z kościołem jezuitów, obecnie farnym pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny i świętego Stanisława Biskupa, stojącym przy tej samej ulicy pod numerem 1a, choć wpisanym do rejestru odrębną, wcześniejszą decyzją z lat trzydziestych. Nieopodal, pod numerem 8, znajduje się dawna szkoła jezuicka, obecnie szkoła baletowa, a pod numerem 2 stoi dom wpisany do rejestru w latach pięćdziesiątych. Przy tej samej ulicy, pod numerem 5, znajdują się także tak zwane kamienice Deierlinga. Barokowy charakter dzwonnicy, powstałej na początku XVIII wieku jako element dawnego założenia jezuickiego przy kościele farnym, wpisuje ją w szerszy, wielobudynkowy zespół sakralno-szkolny, którego poszczególne elementy trafiały do rejestru zabytków w różnych dekadach XX wieku. Umieszczenie dzwonnicy jako samodzielnej pozycji w rejestrze, obok kolegium jezuickiego wpisanego tym samym numerem, wskazuje, że konserwator uznał ją za element na tyle odrębny architektonicznie, że zasługujący na osobne wskazanie w dokumentacji, mimo funkcjonalnego i przestrzennego powiązania z sąsiednim gmachem placu Kolegiackiego. Ochrona obejmuje przy tym całą bryłę wieży, od fundamentów po zwieńczenie, jako spójny element barokowej kompozycji architektonicznej całego założenia.