dzwonnica, Głuszyna 150a

Dzwonnica przy ulicy Głuszyna 150a powstała w pierwszej ćwierci XX wieku jako drewniana budowla towarzysząca kościołowi parafialnemu pod wezwaniem świętego Jakuba Większego, stojącemu pod bardzo zbliżonym adresem, Głuszyna 150B. Drewniana konstrukcja, w odróżnieniu od ceglanych budynków dominujących w centrum Poznania, wskazuje na wiejski charakter tej części miasta w momencie powstania dzwonnicy. Rejestr zabytków nie precyzuje stylu architektonicznego obiektu, ograniczając się do określenia jego funkcji jako dzwonnicy oraz materiału konstrukcyjnego. W bezpośrednim sąsiedztwie, pod tym samym adresem co kościół, znajduje się również cmentarz, wpisany do rejestru zabytków rok później niż sama dzwonnica. Do rejestru zabytków dzwonnicę wpisano 26 kwietnia 1982 roku pod numerem A-233. Całość założenia, obejmująca kościół, dzwonnicę i cmentarz, tworzy typowy dla dawnych wsi wielkopolskich zespół sakralny, skupiony wokół jednego miejsca kultu i pochówku. Drewniana bryła dzwonnicy pozostaje dziś jednym z niewielu przykładów tradycyjnego budownictwa drewnianego zachowanego na terenie współczesnego Poznania. Adres Głuszyna 150a, niemal identyczny z adresem kościoła i cmentarza, potwierdza, że wszystkie trzy obiekty stanowią jeden, zwarty zespół sakralny wpisany do rejestru w ramach odrębnych, choć powiązanych decyzji konserwatorskich.