klasztor

Klasztor wpisany do rejestru zabytków pod numerem 173 datowany jest na przełom XIII i XIV wieku. Wzniesiono go z cegły, natomiast dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jego stylu architektonicznego, określając go jako nieznany. W przypadku obiektów o tak szerokim przedziale datowania, obejmującym przełom dwóch stuleci, brak jednoznacznej klasyfikacji stylistycznej wynika zwykle z wielowiekowych przebudów, po których pierwotna forma budynku uległa istotnym przekształceniom. Do rejestru zabytków obiekt wpisano decyzją z 25 kwietnia 1966 roku, otrzymując numer 173. Wpis obejmuje bryłę budynku klasztornego jako całość, co oznacza, że wszelkie prace budowlane, konserwatorskie i adaptacyjne prowadzone w jego obrębie, zarówno przy elewacjach i dachu, jak i we wnętrzu, wymagają uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Dokumentacja rejestrowa nie podaje przy tym adresu obiektu ani jego szczegółowej historii budowy, ograniczając się do ogólnego określenia klasztor, materiału budowlanego oraz przedziału datowania. Sam materiał, cegła, w połączeniu z tak wczesnym datowaniem na przełom XIII i XIV wieku, sytuuje ten obiekt wśród najstarszych murowanych założeń klasztornych ujętych w poznańskim rejestrze zabytków, obok nielicznych innych świątyń i klasztorów z podobnego okresu figurujących w tej samej ewidencji konserwatorskiej.