klasztor

Klasztor wpisany do rejestru zabytków pod numerem A167 należy do najstarszych chronionych obiektów sakralnych Poznania, jego początki rejestr sytuuje na koniec XIII wieku. Wikidata podaje przy nim rok 1400, co sugeruje raczej datę istotnej przebudowy lub rozbudowy pierwotnego założenia niż moment jego powstania. Budynek wzniesiono z cegły, a jego styl architektoniczny w rejestrze pozostaje nieokreślony, co przy tak wczesnej metryce nie dziwi, biorąc pod uwagę wielowiekowe przekształcenia, jakim mógł podlegać.

Rejestr zabytków nie podaje przy tym obiekcie adresu, co samo w sobie jest rzadkością wśród poznańskich klasztorów i może wynikać ze specyfiki wpisu z 1960 roku, kiedy ewidencję zabytków prowadzono w sposób mniej szczegółowy niż obecnie. Brak dodatkowych danych o funkcji czy otoczeniu budynku sprawia, że jego identyfikacja opiera się właściwie wyłącznie na dacie powstania i numerze rejestru.

Klasztor objęto ochroną konserwatorską 20 lutego 1960 roku. Sam fakt sięgania metryką końca XIII wieku czyni go jednym z najstarszych obiektów w całym zestawieniu poznańskich zabytków wpisanych tego dnia do rejestru. Skromny zakres danych towarzyszących temu wpisowi, ograniczony właściwie do samej daty powstania i numeru rejestru, kontrastuje z bogatszą dokumentacją towarzyszącą wielu innym poznańskim klasztorom wpisanym do rejestru w tym samym okresie, gdzie zachowały się choćby adresy czy nazwy ulic.