klasztor filipinów, ob. dom dziecka, Filipińska 4

Klasztor filipinów, obecnie dom dziecka, to niewielki zespół klasztorny utrzymany w stylu późnobarokowym, znajdujący się na poznańskiej Śródce przy ulicy Filipińskiej 4. Zespół wzniesiono w 1771 roku z cegły. Do rejestru zabytków wpisano go 10 października 1934 roku pod numerem A-169. Późnobarokowy styl budowli, potwierdzony w opisie encyklopedycznym obiektu, wyróżnia go na tle wielu innych poznańskich zabytków, dla których rejestr nie precyzuje stylu architektonicznego. Obecna funkcja domu dziecka, zaznaczona wprost w nazwie obiektu obok jego historycznego przeznaczenia klasztornego, pokazuje, że zabudowania z czasem zmieniły swoje przeznaczenie z sakralnego na opiekuńcze. Osiemnastowieczna metryka zespołu, przypadająca na rok 1771, oraz jego lokalizacja na Śródce dopełniają obrazu tego kameralnego założenia klasztornego, murowanego z cegły podobnie jak większość zabytkowej zabudowy tej części miasta. Sto sześćdziesiąt trzy lata dzielą powstanie zespołu klasztornego od jego wpisu do rejestru zabytków w październiku 1934 roku, co należy do dłuższych odstępów czasowych wśród opisywanych tu obiektów. Numer A-169 w rejestrze zabytków wyróżnia ten niewielki zespół klasztorny spośród innych, znacznie większych założeń sakralnych opisywanych w tym zestawieniu. Funkcja domu dziecka, obok materiału budowlanego i datowania, dopełnia podstawowy zestaw danych, jakie rejestr podaje na temat tego obiektu.