klasztor, ob. szpital, Garbary 17

Klasztor, obecnie użytkowany jako szpital, stoi przy ulicy Garbary 17 w Poznaniu. Powstał na przełomie XVII i XVIII wieku jako murowany z cegły budynek w stylu barokowym. Zmiana pierwotnej funkcji zakonnej na funkcję szpitalną, odzwierciedlona w samej nazwie obiektu w rejestrze, wskazuje na adaptację historycznej zabudowy klasztornej do potrzeb opieki medycznej, co jest częstą praktyką w powojennej historii tego typu obiektów. Do rejestru zabytków klasztor wpisano decyzją z 25 kwietnia 1966 roku, otrzymując numer 158. Ochrona konserwatorska obejmuje bryłę budynku oraz jego barokowy charakter architektoniczny. Przy tej samej ulicy Garbary znajduje się kilka innych obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Pod numerem 65 stoi kamienica klasycystyczna, a pod numerem 30 kolejna, wpisana wcześniej, kamienica. Nieco dalej, pod numerem 22, znajdują się kościół pod wezwaniem świętego Franciszka oraz sąsiadujący z nim klasztor. Do zespołu zabytkowej zabudowy tej ulicy należy również dawne gimnazjum Marii Magdaleny pod numerem 24. Taka koncentracja obiektów sakralnych, klasztornych i mieszkalnych na jednej ulicy czyni Garbary jednym z ważniejszych ciągów zabytkowej zabudowy północnej części poznańskiego śródmieścia. Zmiana funkcji klasztoru na szpitalną, przy zachowaniu barokowej bryły budynku, ilustruje typowy dla wielu dawnych założeń zakonnych proces adaptacji do potrzeb instytucji użyteczności publicznej, jaki nastąpił w Polsce po drugiej wojnie światowej. Numer 158 w rejestrze zabytków, przypisany decyzją z 1966 roku, sytuuje ten wpis wśród pierwszej fali powojennej ewidencji konserwatorskiej obejmującej ochroną zabudowę ulicy Garbary, uzupełnianej w kolejnych dekadach o dalsze pozycje, takie jak wspomniane kamienice pod numerami 30 i 65.