kościół jezuitów, ob. farny pw. św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa, Gołębia 1a

Kościół jezuitów, obecnie kościół farny pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny i świętego Stanisława Biskupa, stoi przy ulicy Gołębiej 1a w Poznaniu. Budowla powstała w latach 1651-1703, murowana z cegły, w stylu barokowym. Tak długi okres budowy, obejmujący ponad pięćdziesiąt lat, wskazuje na wieloetapową realizację, typową dla dużych założeń kościelnych wznoszonych przez zakony w drugiej połowie XVII wieku. Do rejestru zabytków obiekt wpisano decyzją z 25 lutego 1931 roku pod numerem 149, co czyni go jednym ze starszych wpisów w poznańskiej ewidencji konserwatorskiej. Ochrona obejmuje bryłę świątyni oraz jej barokowy wystrój architektoniczny. W bezpośrednim sąsiedztwie, przy tej samej ulicy, znajduje się dzwonnica wpisana do rejestru odrębną decyzją, funkcjonalnie związana z kościołem. Nieopodal, pod numerem 8, stoi dawna szkoła jezuicka, obecnie szkoła baletowa, a pod numerem 2 znajduje się dom wpisany do rejestru zabytków. Do zespołu należy również kamienica Deierlinga pod numerem 5. Kościół farny, wraz z sąsiadującymi obiektami dawnego kompleksu jezuickiego, tworzy jeden z najbardziej zwartych historycznie zespołów zabudowy sakralnej i szkolnej w centrum Poznania, powiązany wspólnym pochodzeniem zakonnym. Podwójne wezwanie świątyni, łączące świętą Marię Magdalenę ze świętym Stanisławem Biskupem, odzwierciedla jej dwuetapową historię, obejmującą zarówno pierwotną funkcję kościoła zakonnego, jak i późniejszą rolę kościoła farnego, czyli głównego kościoła parafialnego danej części miasta. Wpis z 1931 roku, jeden ze starszych w poznańskiej ewidencji konserwatorskiej, poprzedza o kilka lat objęcie ochroną sąsiedniej dzwonnicy oraz dawnej szkoły jezuickiej, co pokazuje, że to właśnie sama świątynia jako pierwsza spośród obiektów tego kompleksu została formalnie uznana za zabytek.