kościół parafialny pw. św. Andrzeja, Spławie 92

Kościół parafialny pod wezwaniem świętego Andrzeja znajduje się przy ulicy Spławie 92 w Poznaniu. Świątynię datuje się na przełom XV i XVI wieku, co sytuuje ją wśród starszych murowanych kościołów wiejskich, później włączonych w granice miasta. Budynek wzniesiono z cegły, natomiast dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jego stylu architektonicznego, określając go jako nieznany, co jest typowe dla obiektów sakralnych wielokrotnie przebudowywanych na przestrzeni kolejnych stuleci. Do rejestru zabytków kościół wpisano decyzją z 21 grudnia 1932 roku, otrzymując numer 264, co czyni ten wpis jednym ze starszych w poznańskiej ewidencji konserwatorskiej, sięgającym jeszcze okresu międzywojennego. Ochrona konserwatorska obejmuje bryłę świątyni w całości, wraz z jej średniowiecznym rdzeniem murów, co oznacza, że wszelkie prace remontowe i konserwatorskie wymagają zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków. Datowanie na przełom XV i XVI wieku, przypadające na schyłek epoki gotyku na ziemiach polskich, sytuuje kościół świętego Andrzeja w gronie obiektów sakralnych powstałych tuż przed upowszechnieniem się w architekturze renesansu, co czyni go świadectwem ostatniej fazy średniowiecznego budownictwa kościelnego na terenach dzisiejszego Poznania i jego najbliższych okolic, wówczas jeszcze odrębnych wsi parafialnych. Numer 264 w rejestrze zabytków, przypisany decyzją z grudnia 1932 roku, potwierdza, że kościół uznano za zabytek jeszcze w okresie międzywojennym, na długo przed objęciem ochroną wielu innych obiektów sakralnych na terenie dzisiejszego Poznania. Wpis obejmuje bryłę świątyni w całości, w tym jej średniowieczny rdzeń murów, mimo że dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jej stylu architektonicznego.