kościół parafialny pw. św. Jakuba Większego, Głuszyna 150B
kościół parafialny pw. św. Jakuba Większego to kościół pod adresem Głuszyna 150B w Poznaniu, wpisany do rejestru zabytków w 1966.
ulica: ul. Głuszyna →
| Adres | Głuszyna 150B |
|---|---|
| Miejscowość | Poznań |
| Numer rejestru zabytków | 152 z 1966-04-25 |
| Data wpisu do rejestru | 25.04.1966 |
| Datowanie | przełom XIII/XIV w. |
| Funkcja obiektu | kościół |
| Materiał | ceglane |
| Styl architektoniczny | gotycki |
| Gmina | Poznań |
| Powiat | Poznań |
| Województwo | wielkopolskie |
O zabytku
Kościół parafialny pod wezwaniem świętego Jakuba Większego znajduje się przy ulicy Głuszyna 150B w Poznaniu. Jego powstanie datuje się na przełom XIII i XIV wieku, co sytuuje tę świątynię wśród najstarszych murowanych kościołów wiejskich włączonych później w granice miasta. Budynek wzniesiono z cegły, natomiast dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jego stylu architektonicznego, określając go jako nieznany, co jest typowe dla obiektów wielokrotnie przebudowywanych na przestrzeni kilku stuleci. Do rejestru zabytków kościół wpisano decyzją z 25 kwietnia 1966 roku, otrzymując numer 152. Ochrona obejmuje bryłę świątyni w całości, wraz z jej średniowiecznym rdzeniem murów, co oznacza, że wszelkie prace remontowe i konserwatorskie wymagają zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków. W bezpośrednim sąsiedztwie kościoła, pod adresem Głuszyna 150a, stoi drewniana dzwonnica, wpisana do rejestru odrębną decyzją kilkanaście lat później. Przy tym samym adresie co kościół, pod numerem 150B, znajduje się również przykościelny cmentarz, objęty osobnym wpisem konserwatorskim. Zestawienie tych trzech elementów, świątyni, dzwonnicy i cmentarza, wpisanych do rejestru w różnych latach, pokazuje, jak stopniowo rozszerzano ochronę prawną wokół najstarszego jądra parafii. Datowanie kościoła na przełom XIII i XIV wieku sytuuje go, podobnie jak wiele innych świątyń wiejskich włączonych z czasem w granice Poznania, wśród najstarszych zachowanych obiektów sakralnych regionu, powstałych jeszcze przed pełnym rozwojem gotyku ceglanego charakterystycznego dla kolejnych stuleci. Wpis z 1966 roku obejmuje bryłę świątyni w całości, niezależnie od licznych przebudów, jakim mogła ulegać na przestrzeni sześciu wieków swojego istnienia.
Źródło: rejestr zabytków NID.


