kościół parafialny pw. św. Jana Vianney, Podlaska 10A

Kościół parafialny pod wezwaniem świętego Jana Vianney przy ulicy Podlaskiej 10A powstał w latach 1928-1930 jako murowana z cegły świątynia w stylu neoklasycystycznym. Wybór tego stylu, nawiązującego do klasycznych porządków architektonicznych i symetrycznej kompozycji bryły, był charakterystyczny dla wielu kościołów wznoszonych w Polsce międzywojennej, gdzie neoklasycyzm łączono często z dążeniem do monumentalności przy ograniczonych środkach budowlanych okresu powojennego. Budynek pełni funkcję kościoła parafialnego, obsługując wiernych w tej części Poznania od przełomu lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Dokumentacja konserwatorska nie wskazuje żadnych obiektów bezpośrednio powiązanych z kościołem w rejestrze zabytków, co odróżnia go od wielu innych świątyń miasta wpisywanych razem z plebaniami czy zespołami parafialnymi. Kościół świętego Jana Vianney wpisano do rejestru zabytków 17 marca 1992 roku pod numerem A-361, ponad sześćdziesiąt lat po jego wzniesieniu, obejmując go ochroną konserwatorską jako przykład architektury sakralnej dwudziestolecia międzywojennego. Prosta, symetryczna bryła świątyni, charakterystyczna dla neoklasycyzmu międzywojennego, odróżniała ją od bardziej dekoracyjnych, historyzujących kościołów wznoszonych w Poznaniu jeszcze przed pierwszą wojną światową.