Wtorek, 18 sierpnia 2026 r.
Dziś imieniny obchodzą: Bogusława, Bronisław, Bronisz, Helena, Ilona i Klara
Pogoda
15,3 °C · 1009 hPa
Ostrzeżenia meteo
Brak ostrzeżeń meteo
Jakość powietrza
Bardzo dobry
Utrudnienia w ruchu
63 aktywne zgłoszenia

kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła i Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, Chojnicka 37

kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła i Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny to kościół pod adresem Chojnicka 37 w Poznaniu, wpisany do rejestru zabytków w 1936.

Brak zdjęcia
AdresChojnicka 37
MiejscowośćPoznań
Numer rejestru zabytków2473/A z 1936-05-20
Data wpisu do rejestru20.05.1936
Datowanie1767 - 1770
Funkcja obiektukościół
Materiałceglane
Styl architektonicznynieznana
GminaPoznań
PowiatPoznań
Województwowielkopolskie

O zabytku

Kościół parafialny pod wezwaniem świętego Michała Archanioła i Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny znajduje się przy ulicy Chojnickiej 37 w Poznaniu. Świątynię wzniesiono w latach 1767-1770, murowaną z cegły, przy czym dokumentacja konserwatorska nie precyzuje jej stylu architektonicznego, określając go jako nieznany. Do rejestru zabytków kościół wpisano decyzją z 20 maja 1936 roku, otrzymując numer 2473/A, co czyni ten wpis jednym ze starszych w poznańskiej ewidencji konserwatorskiej, sięgającym jeszcze okresu międzywojennego. Ochrona konserwatorska obejmuje bryłę świątyni w całości, wraz z jej osiemnastowieczną substancją murów. Podwójne wezwanie kościoła, łączące świętego Michała Archanioła z Wniebowzięciem Najświętszej Marii Panny, wskazuje na parafię o złożonej historii kultu, w której z czasem doszło do połączenia dwóch odrębnych tradycji patronalnych pod jednym dachem świątyni. Datowanie budowy na lata 1767-1770 sytuuje kościół w okresie schyłkowego baroku, bezpośrednio poprzedzającym rozbiory, kiedy to na terenach dzisiejszej Wielkopolski powstawało jeszcze wiele nowych świątyń parafialnych. Wpis do rejestru zabytków z 1936 roku, sięgający okresu międzywojennego, obejmuje bryłę kościoła w całości, wraz z jej osiemnastowieczną substancją murów, niezależnie od tego, że dokumentacja konserwatorska nie precyzuje szczegółowego stylu architektonicznego świątyni. Podwójne wezwanie kościoła wskazuje przy tym na parafię o rozbudowanej tradycji kultowej, łączącej dwóch odrębnych patronów pod jednym dachem.

Źródło: rejestr zabytków NID.