dzielnica willowa Sołacz

Dzielnica willowa Sołacz powstała w latach 1907-1911 jako zaplanowane osiedle o funkcji mieszkaniowej, złożone z wolnostojących willi otoczonych zielenią. Rejestr zabytków obejmuje ochroną całościowy układ urbanistyczny tej części Poznania, a nie pojedyncze budynki, co podkreśla wartość Sołacza jako spójnie zaprojektowanego założenia osiedlowego z początku XX wieku. Krótki, zaledwie kilkuletni okres powstania dzielnicy, przypadający na lata 1907-1911, wskazuje na realizację jednorodnego planu urbanistycznego, a nie stopniowe, przypadkowe formowanie się zabudowy na przestrzeni dłuższego czasu. Wpis do rejestru zabytków nastąpił 6 października 1982 roku, pod wspólnym numerem A-239, obejmującym również inne historyczne układy urbanistyczne Poznania powstałe w różnych okresach. Osiedlowy charakter Sołacza, z willową zabudową i funkcją typowo mieszkaniową, odróżnia tę dzielnicę od gęściej zabudowanych, śródmiejskich części miasta, gdzie dominują kamienice czynszowe. Ochrona konserwatorska całego układu willowej dzielnicy pozwala zachować nie tylko poszczególne budynki, lecz również charakterystyczny, luźny sposób zagospodarowania przestrzeni typowy dla tego rodzaju osiedli z początku ubiegłego stulecia. Datowanie na lata 1907-1911 czyni Sołacz jednym z młodszych układów urbanistycznych objętych wspólną decyzją konserwatorską A-239 z 1982 roku, wyraźnie różniącym się wiekiem od średniowiecznego Ostrowa Tumskiego.