układ urbanistyczno-architektoniczny dzielnicy Łazarz

Układ urbanistyczno-architektoniczny dzielnicy Łazarz obejmuje ochroną konserwatorską historyczny układ zabudowy tej części Poznania, ukształtowany w pierwszej ćwierci XX wieku. Wpis dotyczy funkcji określonej jako dzielnica, co oznacza objęcie ochroną całościowego rozplanowania Łazarza, a więc relacji między siecią ulic, placami i zabudową, a nie wyłącznie pojedynczych budynków. Powstanie zasadniczego układu urbanistycznego dzielnicy w pierwszych dekadach XX wieku sytuuje Łazarz wśród tych części Poznania, które ukształtowały się później niż średniowieczne centrum miasta. Do rejestru zabytków układ wpisano 6 października 1982 roku, pod numerem A-239, wspólnym dla kilku różnych historycznych dzielnic i osiedli Poznania, w tym Wildy, Sołacza oraz Ostrowa Tumskiego ze Śródką, objętych tą samą decyzją konserwatorską. Ochrona całościowego układu Łazarza, obejmująca okres jego głównego formowania się w pierwszej ćwierci XX wieku, pozwala zachować czytelność historycznego rozwoju tej dzielnicy jako spójnej całości przestrzennej, uformowanej w stosunkowo krótkim czasie. Spośród sześciu układów urbanistycznych objętych wspólnym numerem A-239, Łazarz należy do najmłodszych, powstałych dopiero w XX wieku, obok willowego Sołacza.