układ urbanistyczno-architektoniczny dzielnicy Wilda

Układ urbanistyczno-architektoniczny dzielnicy Wilda obejmuje ochroną konserwatorską historyczny fragment zabudowy tej części Poznania, ukształtowany w XIX wieku. Wpis dotyczy funkcji określonej w rejestrze jako dzielnica, co oznacza objęcie ochroną całościowego układu ulic i zabudowy Wildy, a nie wyłącznie pojedynczych, wyróżniających się kamienic. Dziewiętnastowieczne pochodzenie układu wiąże się z okresem, w którym Wilda z niewielkiej osady na południe od Starego Miasta przekształcała się w gęściej zabudowaną dzielnicę Poznania. Do rejestru zabytków układ wpisano 6 października 1982 roku, pod numerem A-239, wspólnym dla kilku różnych historycznych dzielnic i osiedli Poznania objętych tą samą decyzją konserwatorską. Ochrona całego układu urbanistycznego Wildy, zamiast pojedynczych budynków, pozwala zachować czytelność historycznego rozplanowania tej dzielnicy, w tym relacji między siecią ulic a zabudową powstałą w XIX wieku. Wilda pozostaje dziś jedną z kilku poznańskich dzielnic, których dawny układ przestrzenny podlega ochronie w tej formie, obok Sołacza, Łazarza czy Ostrowa Tumskiego ze Śródką. Datowanie na XIX wiek sytuuje powstanie zasadniczego układu Wildy w tym samym stuleciu, w którym w rejestrze zabytków datowany jest również sąsiedni wpis dotyczący Ostrorogu, choć obie decyzje dotyczą odrębnych układów urbanistycznych.