założenie urbanistyczno-architektoniczne Maxa Johowa

Założenie urbanistyczno-architektoniczne Maxa Johowa powstało w Poznaniu w 1901 roku, a datę tę potwierdzają zgodnie rejestr zabytków i Wikidata. Osiedle nosi nazwisko swojego twórcy i stanowi zaplanowany kompleks zabudowy mieszkaniowej, pomyślany jako spójna całość urbanistyczna, a nie luźny zbiór pojedynczych budynków wznoszonych niezależnie od siebie.

Tego typu zaplanowane osiedla należały na przełomie XIX i XX wieku do nowatorskich rozwiązań w rozwoju miast pruskich, łącząc funkcje mieszkaniowe z uporządkowanym układem ulic i zieleni. Poznańskie założenie Johowa wpisuje się w ten nurt jako przykład kompleksowego planowania przestrzeni miejskiej, zrealizowanego w krótkim czasie według jednolitej koncepcji. Do rejestru zabytków osiedle wpisano 29 listopada 1991 roku pod numerem A368, obejmując ochroną konserwatorską całość układu urbanistycznego jako świadectwo nowoczesnego jak na swoje czasy podejścia do planowania miasta. Realizacja tego typu założeń wymagała współdziałania inwestora, architekta i władz miejskich już na etapie planowania, co odróżniało je od stopniowo, bez z góry ustalonego planu, rozwijającej się zabudowy sąsiednich ulic. Osiedla planowane na wzór Johowa stały się z czasem wzorcem dla kolejnych inwestycji mieszkaniowych realizowanych w Poznaniu w pierwszych dekadach XX wieku.