dwór, Krzesiny 13

Dwór przy ulicy Krzesiny 13 w Poznaniu pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. Rejestr zabytków nie precyzuje jego stylu architektonicznego, określając go jako nieznany, natomiast materiałem konstrukcyjnym jest cegła. Dwory z tego okresu na obrzeżach Poznania budowano zwykle jako niewielkie, parterowe lub jednopiętrowe siedziby ziemiańskie, skromniejsze od reprezentacyjnych pałaców, lecz pełniące podobną funkcję centrum administracyjnego majątku. Budynek stanowi część większego założenia, obejmującego również park oraz zespół dworsko-parkowy, wpisane do rejestru pod tym samym numerem i tego samego dnia co sam dwór, 4 czerwca 2013 roku, pod numerem 896/Wlkp/A. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się pozostałości parku oraz zespół dworsko-parkowy, stanowiące razem z dworem spójną całość funkcjonalną i przestrzenną tej samej posesji przy Krzesinach 13. Pod numerem 15 tej samej ulicy stoi natomiast zbór ewangelicki, dziś kościół rzymskokatolicki parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Korony Polskiej, wpisany do rejestru osiem lat wcześniej niż zespół dworski. Sąsiedztwo dworu i dawnego zboru ewangelickiego wskazuje na wielowarstwową historię tej części Krzesin, gdzie funkcja rezydencjonalna i sakralna rozwijały się równolegle w drugiej połowie XIX wieku, tworząc krajobraz kulturowy łączący życie codzienne dworu z życiem religijnym okolicznej społeczności. Tego rodzaju sąsiedztwo dworu i świątyni było typowe dla wielkopolskich wsi i majątków ziemskich, gdzie dwór często finansował lub wspierał okoliczną parafię.