dworek, Ks. Ignacego Posadzego 7

Dworek pod numerem 7 przy ulicy księdza Ignacego Posadzego w Poznaniu, znany jako Wikariówka, pełnił funkcję domu wikariusza bazyliki archikatedralnej. Stoi w północnej części Ostrowa Tumskiego, w pobliżu dawnej, pruskiej śluzy katedralnej. Rejestr zabytków datuje go na połowę XVIII wieku, natomiast Wikidata podaje datę późniejszą, około 1800 roku.

Według rejestru budynek sklasyfikowano jako obiekt ceglany, jednak Wikipedia opisuje go jako konstrukcję ryglową, co czyni z niego najstarszy zachowany budynek tego typu w Poznaniu. Ta rozbieżność między materiałem podanym w rejestrze a opisem encyklopedycznym może wynikać z późniejszego oblicowania lub przebudowy pierwotnie drewnianej konstrukcji szkieletowej. Sama funkcja mieszkalna dla duchownego związanego z katedrą odróżnia ten dworek od sąsiednich, czysto świeckich siedzib.

Najbliższe sąsiedztwo tworzą dom pod numerem 2 oraz dworki pod numerem 5 i pod numerem 6. Bliskość dawnej pruskiej śluzy katedralnej, o której wspomina Wikipedia, wskazuje na ścisły związek pierwotnego położenia Wikariówki z ówczesną infrastrukturą wodną otaczającą Ostrów Tumski, dziś już w dużej mierze nieistniejącą w tej formie.

Wikariówkę wpisano do rejestru zabytków 22 lutego 1960 roku, pod numerem A-60, jako jeden z najcenniejszych, choć niepozornych, elementów zabudowy mieszkalnej Ostrowa Tumskiego. Tytuł najstarszego zachowanego w Poznaniu budynku o konstrukcji ryglowej, przywoływany przez Wikipedię, nadaje temu skromnemu dworkowi znaczenie wykraczające daleko poza samą funkcję mieszkalną dla duchownego, czyniąc go rzadkim świadectwem dawnej, drewniano-szkieletowej techniki budowlanej w mieście zdominowanym dziś przez architekturę murowaną.