pałac, Podbiałowa 24

Pałac przy ulicy Podbiałowa 24 w Poznaniu wzniesiono na początku XIX wieku jako budynek murowany z cegły. Według danych powiązanych z obiektem reprezentuje on styl klasycystyczny, a jego projekt przypisywany jest architektowi Karlowi Friedrichowi Schinklowi, jednemu z czołowych twórców klasycyzmu tamtego okresu, co pozostaje spójne z wczesnodziewiętnastowiecznym datowaniem budowli podawanym przez dokumentację konserwatorską. Do rejestru zabytków pałac wpisano decyzją z 3 grudnia 1981 roku, otrzymując numer 1894/A. Ochrona obejmuje bryłę budynku wraz z jego klasycystycznym wystrojem architektonicznym, w tym elementami charakterystycznymi dla tego stylu, takimi jak symetryczny układ elewacji i dyscyplina formy. Według opisu encyklopedycznego pałac znany jest jako pałac w Radojewie, zlokalizowany na północy Poznania, co potwierdza jego położenie na obrzeżach miasta, w oddaleniu od gęstej zabudowy śródmiejskiej. Klasycystyczny charakter budowli, w połączeniu z przypisywanym jej autorstwem Schinkla, sytuuje ten obiekt wśród nielicznych poznańskich rezydencji o udokumentowanym, wysokiej klasy pochodzeniu projektowym z pierwszych dekad XIX wieku. Lokalizacja na peryferiach miasta sprawiła zapewne, że pałac zachował się w formie pozwalającej na jego wpisanie do rejestru zabytków dopiero w latach osiemdziesiątych XX wieku, znacznie później niż wiele obiektów śródmiejskich. Przypisanie projektu Schinklowi, jednemu z najbardziej rozpoznawalnych architektów klasycyzmu środkowoeuropejskiego, nadaje pałacowi w Radojewie rangę wykraczającą poza typową dla podpoznańskich rezydencji wiejskich skalę realizacji. Ochrona konserwatorska obejmuje przy tym nie tylko samą bryłę, ale i klasycystyczny detal architektoniczny, decydujący o rozpoznawalności tego stylu w budownictwie rezydencjonalnym pierwszych dekad XIX wieku, gdy klasycyzm wypierał wcześniejsze formy barokowe w architekturze pałacowej ziem polskich.