pałac cesarski, tzw. Nowy Zamek, Święty Marcin 80/82
pałac cesarski, tzw. Nowy Zamek to zamek pod adresem Święty Marcin 80/82 w Poznaniu, wpisany do rejestru zabytków w 1979.
ulica: ul. Marcin Święty →

| Adres | Święty Marcin 80/82 |
|---|---|
| Miejscowość | Poznań |
| Numer rejestru zabytków | A213/M z 1979-03-06 |
| Data wpisu do rejestru | 06.03.1979 |
| Datowanie | 1905 - 1910 |
| Funkcja obiektu | zamek |
| Materiał | ceglane |
| Styl architektoniczny | neoromański |
| Gmina | Poznań |
| Powiat | Poznań |
| Województwo | wielkopolskie |
O zabytku
Pałac cesarski, znany też jako Nowy Zamek, powstał przy ulicy Święty Marcin 80/82 w latach 1905-1910 jako najważniejsza budowla Dzielnicy Cesarskiej, wzniesiona dla ostatniego cesarza niemieckiego i króla Prus Wilhelma II. Zamek zaprojektował Franz Schwechten, choć jak podaje Wikipedia, wiele elementów wprowadzono na życzenie samego cesarza, który osobiście ustalił szczegółowy plan swojej nowej rezydencji. Budynek wzniesiono z cegły w stylu neoromańskim, co Wikidata potwierdza, określając styl jako neoromanizm, a rok powstania na 1910.
Skala i reprezentacyjny charakter zamku odzwierciedlają ambicje, jakie władze pruskie wiązały z przebudową centrum Poznania na przełomie XIX i XX wieku. Święty Marcin, przy którym stoi pałac, skupia zresztą całą reprezentacyjną zabudowę tamtego okresu: w pobliżu rejestr chroni gmach Ziemstwa Kredytowego pod numerem 81, Bank Stowarzyszeń Krajowych, dziś Collegium Juridicum Uniwersytetu Adama Mickiewicza pod numerem 90, a także Miejską Bibliotekę Publiczną pod numerem 65 i dawny ewangelicki dom związkowy, obecnie siedzibę Wyższej Szkoły Muzycznej, pod numerem 87.
Do rejestru zabytków pałac wpisano 6 marca 1979 roku pod numerem A213/M. Dziś, jako Centrum Kultury Zamek, budynek pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych gmachów Poznania i najpełniejszym świadectwem architektonicznych ambicji Wilhelma II wobec miasta. Skala inwestycji, obejmująca lata 1905-1910, czyni z zamku jedną z najdłużej wznoszonych budowli ówczesnej Dzielnicy Cesarskiej, co odzwierciedlało zarówno rozmach samego projektu, jak i bezpośrednie zaangażowanie cesarza w kształt poszczególnych elementów rezydencji.
Źródło: rejestr zabytków NID.

