willa, Al. Wielkopolska 11

Willa przy Alejach Wielkopolskich 11 w Poznaniu powstała w 1929 roku jako murowana budowla mieszkalna, wzniesiona w całości z cegły. Styl architektoniczny budynku nie został określony w dokumentacji konserwatorskiej, co nie umniejsza jego znaczenia jako świadectwa międzywojennej zabudowy tej części miasta. Do posesji przynależy przyległy ogród, objęty tą samą ochroną konserwatorską co budynek, co wskazuje, że całe założenie traktowane jest jako spójna kompozycja urbanistyczno-krajobrazowa, a nie wyłącznie sama bryła willi. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 9 listopada 2006 roku pod numerem 433/Wlkp/A, co oznacza objęcie go ochroną prawną i konieczność uzgadniania z wojewódzkim konserwatorem zabytków wszelkich prac budowlanych czy remontowych, od wymiany stolarki okiennej po prace przy elewacji. Willa reprezentuje typ zabudowy jednorodzinnej charakterystycznej dla poznańskich alej z okresu dwudziestolecia międzywojennego, gdy wzdłuż reprezentacyjnych ulic powstawały murowane domy jednorodzinne otoczone ogrodami. Ceglana konstrukcja i data powstania osadzają budynek w kontekście rozwoju miasta po odzyskaniu niepodległości, kiedy Poznań intensywnie rozbudowywał się poza obręb dawnych fortyfikacji, a nowe dzielnice willowe zastępowały dawne tereny podmiejskie i wojskowe. Brak przypisanego w dokumentacji stylu architektonicznego nie jest w takich przypadkach niczym niezwykłym, dotyczy zwłaszcza skromniejszych realizacji, których wartość zabytkowa wynika przede wszystkim z autentyczności zachowanej substancji i czytelności historycznego układu przestrzennego posesji, a nie z wyrazistych cech stylowych fasady.