budynek główny sierocińca, Bielniki 10

Budynek główny sierocińca przy ulicy Bielniki 10 to ceglana budowla w stylu neoklasycystycznym, wzniesiona w latach 1927-1929. Do rejestru zabytków wpisano go 8 września 1986 roku pod numerem A290. Funkcja sierocińca, przypisana budynkowi w dokumentacji rejestrowej, wskazuje na jego pierwotne przeznaczenie jako placówki opieki nad dziećmi. Neoklasycyzm, styl nawiązujący do form architektury klasycznej, był w okresie międzywojennym jednym z kierunków wybieranych dla większych gmachów użyteczności publicznej. Czas powstania obiektu, lata 1927-1929, przypada na okres, w którym w Poznaniu rozbudowywano infrastrukturę instytucji opiekuńczych. Ceglana konstrukcja budynku odpowiadała trwałością wymaganiom stawianym gmachom o takiej skali i przeznaczeniu, mieszczącym na co dzień dzieci pozostające pod opieką placówki działającej przy ulicy Bielniki. Numer rejestrowy A290 oraz data wpisu, 8 września 1986 roku, wiążą formalnie budynek sierocińca z systemem ochrony zabytków obowiązującym wówczas w Poznaniu. Adres przy ulicy Bielniki 10, podany w dokumentacji rejestrowej wraz z określeniem budynek główny, wskazuje że opisywany gmach stanowił centralny, wiodący element całego założenia, w odróżnieniu od obiektów opisywanych jako towarzyszące czy pomocnicze.