klasztor, ob. Zakład Dzieci Głuchych, Bydgoska 4a

Klasztor, przekształcony następnie w Zakład Dzieci Głuchych, znajduje się przy ulicy Bydgoskiej 4a i według rejestru zabytków powstał w latach 1836-1837. Wikidata podaje przy tym obiekcie znacznie wcześniejszy rok 1704, co wskazuje raczej na metrykę wcześniejszego założenia klasztornego w tym miejscu niż na datę obecnego budynku, notowaną w rejestrze. Sam budynek wzniesiono z cegły, jego styl architektoniczny rejestr określa jako nieznany, a funkcję dzisiejszą klasyfikuje jako pawilon szpitalny.

Adaptacja dawnego klasztoru na potrzeby edukacji dzieci głuchych wpisuje się w szerszy, dziewiętnastowieczny nurt przejmowania budynków poklasztornych przez instytucje opiekuńcze i oświatowe, szczególnie po kasatach zakonnych w zaborze pruskim. W bezpośrednim sąsiedztwie, pod tym samym adresem, działała szkoła dla głuchoniemych, funkcjonalnie powiązana z klasztorem, a nieopodal, pod numerem 4b, stoi kościół pod wezwaniem świętego Kazimierza, dziś parafialny kościół polskokatolicki, wraz z zabytkową kapliczką.

Do rejestru zabytków budynek wpisano 20 lutego 1960 roku pod numerem A156. Ceglana konstrukcja budynku, podobnie jak w przypadku wielu innych poznańskich obiektów poklasztornych z tego okresu, sprzyjała jego trwałości i ułatwiała późniejsze adaptacje do nowych funkcji społecznych i opiekuńczych. Znacząca rozbieżność między rokiem 1704 podanym przez Wikidatę a datowaniem rejestrowym na lata 1836-1837 sugeruje, że w tym miejscu funkcjonowało najpierw wcześniejsze założenie klasztorne, zastąpione później nowym budynkiem, którego wzniesienie odnotował dopiero rejestr zabytków.