łaźnia miejska, ob. Instytut Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej, Przemysłowa 62

Łaźnia miejska przy ulicy Przemysłowej 62, dziś użytkowana przez Instytut Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej, powstała w latach 1907 do 1908 jako publiczny obiekt higieniczno-sanitarny służący mieszkańcom Wildy. Elewację wykonano w stylu neobarokowym, z charakterystyczną dla tego nurtu dekoracyjnością i monumentalnym opracowaniem bryły, nietypowym dla skromniejszych zwykle budynków użyteczności publicznej tego typu. Budynek wzniesiono w konstrukcji ceglanej i zlokalizowano w zachodniej części Rynku Wildeckiego, w sąsiedztwie dawnej szkoły gminnej oraz lokalnego zakładu dla starców, co świadczy o skupieniu w tym miejscu kilku instytucji o funkcji społecznej, obsługujących tę intensywnie rozwijającą się wówczas dzielnicę przemysłową. Publiczne łaźnie miejskie odgrywały na przełomie XIX i XX wieku istotną rolę w poprawie warunków higienicznych mieszkańców dzielnic robotniczych, gdzie niewiele mieszkań dysponowało własnymi łazienkami. W pobliżu, pod numerem 70, zachował się także dom. Po zaprzestaniu pierwotnej funkcji budynek przeszedł na potrzeby szkolnictwa wyższego, stając się siedzibą jednostki naukowej Politechniki Poznańskiej. Do rejestru zabytków łaźnię wpisano 12 grudnia 2002 roku pod numerem A475, obejmując ochroną konserwatorską jej neobarokową elewację jako unikatowy przykład architektury użyteczności publicznej na Wildzie. Skala i dekoracyjność budynku, niezwykła jak na obiekt o funkcji sanitarnej, świadczy o randze, jaką władze miejskie nadawały inwestycjom służącym poprawie warunków higienicznych mieszkańców dzielnic robotniczych na przełomie XIX i XX wieku.